Dag 1: Geland!
Precies volgens planning landden we om 13.55 lokale tijd. Had meer willen slapen maar is niet meer gelukt dan en uur of 2, dus terwijl ik dit nu zit te typen is het hier nog maar 21.14 dus eigenlijk 06.14 in NL. Hakt er wel ff in, maar doe nog gewoon nog wat en niet te laat slapen, dan hopelijk weer een beetje in een normaal ritme. Marcel heeft wel meer geslapen is nog wat fitter. Wel in het vliegtuig even dieper de materie in kunnen duiken ter voorbereiding en een boel slechte nieuwe films gezien: The Fantastic Four, Rush Hour 3 en The Heartbreak Kid.
Seattle ligt vlakbij Canada, net onder Vancouver en ook niet te ver vanaf Calgary, natuurlijk nog bekend van de Spelen en schaatsen. Door 9/11 nog steeds strenge controle, veel vragenrondjes over het hoe en waarom van ons bezoek bij de douane, al in Nederland maar ook weer in de VS. Maar verloopt eigenlijk wel soepeltjes. In de VS worden wel je vingerafdrukken genomen en een foto van je gemaakt bij aankomst.
Marcel heeft een auto gehuurd en na wat gedoe en een transfer naar de terminal waar die auto’s staan, een eind buiten het vliegveld, onderweg naar Seattle. Het vliegveld ligt op Schipholafstand van de stad.

We hebben eerst een GPS opgehaald in een winkel in Seattle die Marcel online had besteld, scheelde weer een paar euro’s en toen zijn we naar Frog gereden, het bureau waar Tjeerd, die ook sprak op Mastemundo –voormalig Microsoft– creatief baas is. Koffietje gedaan bij Starbucks, waar anders, bureau bekeken en daarna door naar Tjeerd thuis. Voorgesteld aan de familie, Marcel kuskusknuffelknuffelwederzien en toen door naar mijn hotel om in te checken. Hotel is en trouwens ook Tjeerd woont in Kirkland dat is Lake Washington oversteken over een lage brug vanaf Seattle. Bill Gates heeft ook hier een stuk verderop zijn landgoed.

Hotel is prima. 3 maanden oud, alles fonkelnieuw. Ruime kamer, gratis wifi, erg behulpzaam personeel. Bijvoorbeeld voor de reisstekker. Weet niet wie die heeft bedacht, maar er zitten 2 stukken plastic in waardoor een geaarde stekker niet past. Dus heb ik allerlei gereedschap gekregen om dat om te knutselen, en tata! Ook weer klaar.

Nu nog een en ander voorbereiden met Japans eten in de maag en dan slapen en morgen Microsoft. Zit in te kakken nu.

Dag 2: Dixies en meer
Zo, net weer geland in het hotel, tis hier nu 2300. Wat fitter dan gisteren, doe nu gewoon ritme van de dag, maar rond 1700 even een enorm dipje, dan is het eigenlijk ruim middernacht in NL. Marcel heeft me vanmorgen opgepikt en daarna hebben we nog bij Tjeerd thuis verder voorbereid, daarna ingepakt en onderweg bnaar de eerste afspraak bij Microsoft met de divisie Zune, de iPod van Microsoft. Komen we aan bij het gebouw waar we de afspraak zouen hebben, blijken de 400 mensen die in dat gebouw zaten verhuisd te zijn naar een nieuw gebouw op de campus. Dus niet gebouw 36 maar gebouw 72. Msoft campus moet je voorstellen als een dorp met veel grote lage gebouwen die dus allemaal Msoft zijn. Op een verdwaalde eettent na is dus alles Msoft. En is het dus zo een eind rijden naar een volgende gebouw. Op het terrein rijden allemaal transferbusjes en heel veel, heel veel Toyota’s Prius om personeel indien nodig van de ene naar de andere plek te brengen. Bijna het alles hieronder dat je ziet is Msoft.

Kan natuurlijk gebeuren zo’n verhuizing, maar die receptiedame in het verkeerde gebouw, jongejonge. We waren dus op zich op tijd, zij het in het verkeerde gebouw en voor we uiteindelijk wisten waar dan wel waren we dik 10 minuten verder en had ze ons ook al in laten checken. Daarna eeft ze nog ongeveer 10 minuten een route getekend, waardoor het inmiddels 10.15 was, ruim een kwartier inmiddels dus al te laat en dus moesten we ook nogal war gebouwen verder zijn. Uiteindelijk waren we om 10.35 bij het goede gebouw en na even wachten kwam onze afspraak om 10.45. En we hadden een afspraak van een uur… Maar we hadden een goed verhaal en gingen na 12.00 weg. Ongelofelijk. Stel de RAI voor, zet die vol met cubicals voor ruim 300 mensen plus heel veel bespreek- en andere ruimtes, niet normaal. Was een goede sessie.

Daarna, lunch. Honger ook, maar dat komt omdat lunchtijd hier eigenlijk etenstijd is in NL. Marcel heeft het plan om maar Dixies te gaan. Dixies is echt een hele nou eigenlijk oprecht lelijke Amerikaanse authentieke barbeque van mr. Dixie. Sfeervol gesitueerd onder en viaduct, in staat van ontbinding. Echt geweldig eigenlijk. Een grote ouwe troepzooi.

Binnen is het nog veel erger, dit is Amerikaanse cultuur in alle lelijkheid. Het is een heuse nooit schoongemaakte schuur met zooi. Mr. Dixie en dus ook zijn barbeque is een begrip in de regio. Waarom weet niemand, maar het heeft alles van een Jiskefet sketch. We moeten even wachten in de rij voor we aan de beurt zijn. Overal hangen de meest relativerende opmerkingen over waarom het eigenlijk een butt-tent is met een goed gevoel voor understatement. Zoals deze excuusbrief wegens een mogelijke rij voor je aan beurt bent (klik op de foto als je het niet kunt lezen):

De keuken is een heus drama. Echt de meest groezelige smotsige gaarkeuken. Van die megapannen, alles beetje ranzig. Een counter met grote bakken voor babipangpangachtig vlees in rode saus en bij de kassa tegen de muur een hele dikke drassige negerin die de bestellingen opneemt. Zo een met niet 5 onderkinnen, maar juist 1 hele dikke, ongelofelijk dik. Zit ingeklemd in een hoekje en brult ‘Next!’ om de rij langs te lopen met de bedoeling dat je je bestelling terugbrult. Ik neem een ‘Chicken dinner’ met ‘red beans and rice’ en Marcel pork met ‘baked beans’. De dikke negerin bestuurt een hele oude kromlopende opschepdame, soort schilpad zonder schild. Die de hele tijd loopt te knorren wegens de voicecommands van de drassige dame. Zij is de regisseur van de ruimte. De schildpad heeft een ontzettend slome blanke jongen als opschephulp die heel traag door de keuken loopt, niets zegt. Echt super, allemaal theater. Het eten wordt opgeschept in van die witte ‘to go’ bakken. De man dish in 1 met 3 vakken: 1 voor het vlees, 1 voor het cornbread (cakeachtig brood van mais, een classic schijnt) en de derde voor een prak lemoncake (even classic). De beans in rice en baked beanskomen in een beker, iets van wat door moet gaan als pastasalade in een lager bakje. Drinken moet jezelf fixen met apparaten, dus eerst dollars wisselen bij de drassige dame. Echt supergrappig: ik pakte het eten van Marcel, hij dat van mij. Niet bewust verkeerd, maar Marcel stond dichterbij die van mij en ik bij die van hem. Lekker belangrijk. Dikke dame helemaal in paniek: ‘Is not yours! He has yours, and he has yours! You are mixing up things! That’s the chicken, that’s the pork!’ En dat minstens 30 seconden lang. Ik verontschuldig me en zeg dat we hebben besloten te wisselen. ‘Well, that is your choice’.

Op zoek naar een plaatsje. Alles plakt en ruikt nogal.

Het eten is echt gruwelujk om te zien. Gevangniseten uit films. 2 dikke brokken langzaam gegaarde kip in rode saus, maar qua smaak verrassend te doen. Die beans en rice is en grijze drapperige emulsie en smaakt naar iets van een hele slecht gelukte chili. Maar met een blikje Dr. Pepper goed te doen. We gingen voor rootbeer, voor de hele experience, maar dat was op.

Overal hangen foto’s van ‘The Man at Dixie’s’, dat is mr. Dixie. Hebben ze ook bumperstickers van bij de kassa: ‘I’ve seen the man at Dixie’s’. Wij hebben pech, hij is er niet, maar als hij er zou zijn zou hij een ronde doen met een pan vol te scherpe saus voor over je vlees. Wat je hoe dan ook eigenijk niet wilt. Verder hangen overal met knopspelden volgeprikte kaarten met bakjes erbij als uitnodiging om ook te prikken waar wij vandaan komen. Meppel was nog niet bezet. Nu wel.

Na Dixies, koffie bij de familie Hoek, spelen met de kids en door naar de volgende afspraak bij Msoft, nadat ik eerst mijn veters weer los moest maken, zucht…: de divisies Office en Windows. Best maf om met de mensen te zitten die verantwoordelijk zijn voor software waar 95% van de wereld mee werkt. Goede meeting.

Vrijdag op het programma: 2 of mogelijk 3 afspraken met weer andre divisies van Msoft en einde dag borrelen bij Artefact. Zaterdag heb ik nog een dinner/drinks geregeld met de ‘experience specialist’ van T-Mobile USA. Als Marcel dan gaat snowboarden, duik ik Seattle in.

Dag 3: Meetings en verkennen
Vandaag, zaterdag. Gisteren weer in slaap gevallen, maar schrok wakker van een sms van Marcel dat hij 15 min later was. Turbo gedouched, gepakt en daarna de auto in. Bij een espresso drive through een double latte met croissant gehad (brr, een drassig, rond als een donut, vermond als croissant broodje en een plak vlees, een cirkelvormige plak ei en dikke plak kaas – it’s delicious! Brr. Eigenlijk dus een hamburger…).

Opnieuw op weg naar Msoft. 3 afspraken in totaal. Eerste twee waren erg leuk en interessant, derde is nog even afwachten. De tweede afspraak werd tevens lunch. Een La Place, met eten uit alle continenten. Dus sushi. Daarna opnieuw naar de Company Store. Waren we al geweest om software te kopen voor de studio, maar er is een nieuwe versie Office uit en die zou er zijn. Was er niet. Maar doen we dat later wel via Tjeerd. Qua software scheelt dat 5 tot 7 keer de retailprijs dus door alleen al de noodzakelijke software updates die we moeten doen te kopen in de VS vliegen we al voor niets.

Op naar Seattle, naar de mannen van Artefact. Bieren en slap ouwehoeren. Daarna de bar in, maar de Artefacters haken al redelijk snel af. Dus met Tjeerd en Marcel op zoek naar eten. Eindigen vlakbij Pike Place Market in downtown Seattle.

Straks maar even verkennen als ik Seattle in ga, beetje afhankelijk van wat de plannen zijn voor vandaag. Vanavond eten met T-Mobile mensen, waarschijnlijk bij La Spiga op Capitol Hill, grungegebied, mannen met tattoos en plek waar Pearl Jam is geboren naar het schijnt.