One of the speakers at Mastermundo 2008 was Laurent Haug, founder of LIFT Conference. LIFT is a series of events built around a community of pioneers who get together in Europe and Asia to explore the social implications of new technologies. Each conference is a chance to turn changes into opportunities by anticipating the major shifts ahead, and meeting the people who drive them. It is held in Geneva, Korea and since this year also in Marseille.

When we had the first prototype of the BrainstormTable, in close corporation with ModoVanGelder, and knew it now was actually possible to have them produced, I sent out a pdf to some people. One of them was Laurent. And he liked the project, so he invited us to come and present it at the LIFT Experience.

So, of to Geneva. Well, that would be too simple… Haha. Ehm. I was travelling with one of my students, Eric Schakel. Idea was to fly from Rotterdam Airport. However, just before check-in I realized that I didn’t bring my passport. Big oops… When I was packing my stuff, I got a phone call of a client. Resulting that I brought everything that I needed, except for my passport.

I tried to get on board anyway. However, Geneva is Switserland. All states which belong to the Schengen Agreement area are European Union members, except Norway, Iceland and Switzerland, which are members of the European Free Trade Association (EFTA). Nevertheless, a passport check at the Swiss customs is still in place. Meaning: I needed a passport. So I tried to get a temporary one at the Royal Netherlands Marechaussee and that all seemed to work out. I was kinda running out of time, had an hour untill the flight would go. Which meant that I had only 15 minutes… I just needed an extract from the municipal basic personal data and two passport photo’s. Which are of course things that you have always on you in case you are planning to forget your passport… I managed to get that formal document from the city of Meppel because I happened to know one of the alderman quite well. So that was already kind of a miracle.

Passport pictures… If you have ever been to Rotterdam Airport, you know that it ain’t much. There are a couple of hints that make clear to a visitor that it is in fact an airport: you see airplanes, there is a traffic control tower and the signs on the streets pointing you to a building that is supposed to be the the airport. It’s just another business area, but then with airplanes. So when I asked where I could make passport photo’s, nobody really knew. Until I ran into someone that told me that I could do that at the Port Authority. Port Authority? At an airport? Whatever! I got the directions, had some minutes left while Eric was still enjoying himself with his parents, I ran into the given direction. And ran into the girl I tried to convince at the check-in desk earlier. She then told me that the gates were closing and it was pointless to continue my mission impossible. And that Eric had to get his butt on that plane.

Hm. I was so close. While Eric was airborne, his parents brought me to the train station. Simply because there was no other option. No more flights later that day, neither from Schiphol (due to a plane crash earlier that morning at Schiphol, killing 9 people and injuring over 80…) nor from close-by airports like Brussels and Antwerp in Belgium.

By the time I was home again, Eric was already sight-seeing for an hour in Geneva. I decided to go by car. Only a 10 hour drive. Had dinner at home, threw all stuff in the car, mentally prepared myself for a lonely ride, filled up the tank and headed for Geneva. It could have been so easy. Only a one hour flight. However, the weather was great, there were no known delays on the road, so what the heck.

Is was an easy ride with almost no traffic on the road, and it was already getting dark. Only me, my music, a couple of stops to fill up the tank — and myself with Red Bull pretending that it would keep me fresh and sharp as the commercials promise. Germany is great, that’s where you can win some time. And then you enter Switzerland. My god. First customs. Buy a sticker. And then you are only allowed to drive 80 km/h in Basel with camera’s everywhere and the rest of Switzerland mostly 100 km/h. The first 750 to the border were a breeze and took about six hours to arrive at the Swiss border at midnight sharp, the final 250 three full hours. And what is quite special, is that I drove directly to the right street, without a TomTom. Hurray! After parking the car and checking in, Eric an I celebrated my arrival with a bottle of Champagne. So: never forget your passport..!

LIFT was lucky. The weather was beautiful, LIFT and its visitors were too. We transformed our visit to LIFT into a Mastermundo edition. Meaning that we mixed great talks, with a lot of sight-seeing, which was a perfect blend. Since I was by car, halfway a conference day we headed for the mountains to enjoy the view and the snow. The day after the conference, we had a great breakfast on the lake and a guided city walk with most of the speakers. LIFT sincerely rocks. The speakers, the atmosphere, the quality level, the visitors, the cheese fondue…

Thanks Laurent!

Flickr slideshow.

For more, check the Flickr slideshow.

Another trip to Seattle, this time to present the work that we did for Microsoft. I really enjoy these trips, since they nicely combine work with fun stuff, nice people and great food. Stayed in the same hotel as the previous trips in Kirkland and had a ‘Spa Arrangement’, which sounds more exotic than it actually was. But it also included breakfast and that is perfect at the hotel. All great organic food, simply great. This visit was the most business trip to Seattle so far: appointments, appointments and more appointments at several divisions of Microsoft and presenting our brilliant work along the way.

For more, see also the Flickr slideshow.

It was the total opposite of downtown. While downtown was formal, Capitol Hill was not. Simple example: I saw nobody smoking on the streets downtown except for some homeless people and in Capitol Hill people were standing smoking in small groups on every street corner. It was simply far less fast paced. Visited a couple of nice stores there. And while doing that and on my way to another, it started to rain. Heavy, heavy rain. So, I ran into the first bar I saw, named Bimbo’s Bitchin Burrito Kitchen. It was filled with the most outrageous people with masks and tattoos everywhere. Later I learned that there was a tattoo convention or something. Anyway, I felt a bit intimidated, thought of ordering a coke but ordered a beer to blend in more. And also bought a beer for a guy, who was sitting at the bar and looked kinda down with his head in his arms. That beer made him look up, and was possibly the best thing I did. We started talking and he told me he was a student, living in the neighborhood. And offered me a ‘grunge-tour’. The rest of the day we spent waling through alley’s to places where grunge things took place, houses of people I never heard of, to venues where bands were rehearsing and had several great talks.

Seattle rocks. Really.

For more, see also the Flickr slideshow.

For more, see also the Flickr slideshow.

Dag 1: Geland!
Precies volgens planning landden we om 13.55 lokale tijd. Had meer willen slapen maar is niet meer gelukt dan en uur of 2, dus terwijl ik dit nu zit te typen is het hier nog maar 21.14 dus eigenlijk 06.14 in NL. Hakt er wel ff in, maar doe nog gewoon nog wat en niet te laat slapen, dan hopelijk weer een beetje in een normaal ritme. Marcel heeft wel meer geslapen is nog wat fitter. Wel in het vliegtuig even dieper de materie in kunnen duiken ter voorbereiding en een boel slechte nieuwe films gezien: The Fantastic Four, Rush Hour 3 en The Heartbreak Kid.
Seattle ligt vlakbij Canada, net onder Vancouver en ook niet te ver vanaf Calgary, natuurlijk nog bekend van de Spelen en schaatsen. Door 9/11 nog steeds strenge controle, veel vragenrondjes over het hoe en waarom van ons bezoek bij de douane, al in Nederland maar ook weer in de VS. Maar verloopt eigenlijk wel soepeltjes. In de VS worden wel je vingerafdrukken genomen en een foto van je gemaakt bij aankomst.
Marcel heeft een auto gehuurd en na wat gedoe en een transfer naar de terminal waar die auto’s staan, een eind buiten het vliegveld, onderweg naar Seattle. Het vliegveld ligt op Schipholafstand van de stad.

We hebben eerst een GPS opgehaald in een winkel in Seattle die Marcel online had besteld, scheelde weer een paar euro’s en toen zijn we naar Frog gereden, het bureau waar Tjeerd, die ook sprak op Mastemundo –voormalig Microsoft– creatief baas is. Koffietje gedaan bij Starbucks, waar anders, bureau bekeken en daarna door naar Tjeerd thuis. Voorgesteld aan de familie, Marcel kuskusknuffelknuffelwederzien en toen door naar mijn hotel om in te checken. Hotel is en trouwens ook Tjeerd woont in Kirkland dat is Lake Washington oversteken over een lage brug vanaf Seattle. Bill Gates heeft ook hier een stuk verderop zijn landgoed.

Hotel is prima. 3 maanden oud, alles fonkelnieuw. Ruime kamer, gratis wifi, erg behulpzaam personeel. Bijvoorbeeld voor de reisstekker. Weet niet wie die heeft bedacht, maar er zitten 2 stukken plastic in waardoor een geaarde stekker niet past. Dus heb ik allerlei gereedschap gekregen om dat om te knutselen, en tata! Ook weer klaar.

Nu nog een en ander voorbereiden met Japans eten in de maag en dan slapen en morgen Microsoft. Zit in te kakken nu.

Dag 2: Dixies en meer
Zo, net weer geland in het hotel, tis hier nu 2300. Wat fitter dan gisteren, doe nu gewoon ritme van de dag, maar rond 1700 even een enorm dipje, dan is het eigenlijk ruim middernacht in NL. Marcel heeft me vanmorgen opgepikt en daarna hebben we nog bij Tjeerd thuis verder voorbereid, daarna ingepakt en onderweg bnaar de eerste afspraak bij Microsoft met de divisie Zune, de iPod van Microsoft. Komen we aan bij het gebouw waar we de afspraak zouen hebben, blijken de 400 mensen die in dat gebouw zaten verhuisd te zijn naar een nieuw gebouw op de campus. Dus niet gebouw 36 maar gebouw 72. Msoft campus moet je voorstellen als een dorp met veel grote lage gebouwen die dus allemaal Msoft zijn. Op een verdwaalde eettent na is dus alles Msoft. En is het dus zo een eind rijden naar een volgende gebouw. Op het terrein rijden allemaal transferbusjes en heel veel, heel veel Toyota’s Prius om personeel indien nodig van de ene naar de andere plek te brengen. Bijna het alles hieronder dat je ziet is Msoft.

Kan natuurlijk gebeuren zo’n verhuizing, maar die receptiedame in het verkeerde gebouw, jongejonge. We waren dus op zich op tijd, zij het in het verkeerde gebouw en voor we uiteindelijk wisten waar dan wel waren we dik 10 minuten verder en had ze ons ook al in laten checken. Daarna eeft ze nog ongeveer 10 minuten een route getekend, waardoor het inmiddels 10.15 was, ruim een kwartier inmiddels dus al te laat en dus moesten we ook nogal war gebouwen verder zijn. Uiteindelijk waren we om 10.35 bij het goede gebouw en na even wachten kwam onze afspraak om 10.45. En we hadden een afspraak van een uur… Maar we hadden een goed verhaal en gingen na 12.00 weg. Ongelofelijk. Stel de RAI voor, zet die vol met cubicals voor ruim 300 mensen plus heel veel bespreek- en andere ruimtes, niet normaal. Was een goede sessie.

Daarna, lunch. Honger ook, maar dat komt omdat lunchtijd hier eigenlijk etenstijd is in NL. Marcel heeft het plan om maar Dixies te gaan. Dixies is echt een hele nou eigenlijk oprecht lelijke Amerikaanse authentieke barbeque van mr. Dixie. Sfeervol gesitueerd onder en viaduct, in staat van ontbinding. Echt geweldig eigenlijk. Een grote ouwe troepzooi.

Binnen is het nog veel erger, dit is Amerikaanse cultuur in alle lelijkheid. Het is een heuse nooit schoongemaakte schuur met zooi. Mr. Dixie en dus ook zijn barbeque is een begrip in de regio. Waarom weet niemand, maar het heeft alles van een Jiskefet sketch. We moeten even wachten in de rij voor we aan de beurt zijn. Overal hangen de meest relativerende opmerkingen over waarom het eigenlijk een butt-tent is met een goed gevoel voor understatement. Zoals deze excuusbrief wegens een mogelijke rij voor je aan beurt bent (klik op de foto als je het niet kunt lezen):

De keuken is een heus drama. Echt de meest groezelige smotsige gaarkeuken. Van die megapannen, alles beetje ranzig. Een counter met grote bakken voor babipangpangachtig vlees in rode saus en bij de kassa tegen de muur een hele dikke drassige negerin die de bestellingen opneemt. Zo een met niet 5 onderkinnen, maar juist 1 hele dikke, ongelofelijk dik. Zit ingeklemd in een hoekje en brult ‘Next!’ om de rij langs te lopen met de bedoeling dat je je bestelling terugbrult. Ik neem een ‘Chicken dinner’ met ‘red beans and rice’ en Marcel pork met ‘baked beans’. De dikke negerin bestuurt een hele oude kromlopende opschepdame, soort schilpad zonder schild. Die de hele tijd loopt te knorren wegens de voicecommands van de drassige dame. Zij is de regisseur van de ruimte. De schildpad heeft een ontzettend slome blanke jongen als opschephulp die heel traag door de keuken loopt, niets zegt. Echt super, allemaal theater. Het eten wordt opgeschept in van die witte ‘to go’ bakken. De man dish in 1 met 3 vakken: 1 voor het vlees, 1 voor het cornbread (cakeachtig brood van mais, een classic schijnt) en de derde voor een prak lemoncake (even classic). De beans in rice en baked beanskomen in een beker, iets van wat door moet gaan als pastasalade in een lager bakje. Drinken moet jezelf fixen met apparaten, dus eerst dollars wisselen bij de drassige dame. Echt supergrappig: ik pakte het eten van Marcel, hij dat van mij. Niet bewust verkeerd, maar Marcel stond dichterbij die van mij en ik bij die van hem. Lekker belangrijk. Dikke dame helemaal in paniek: ‘Is not yours! He has yours, and he has yours! You are mixing up things! That’s the chicken, that’s the pork!’ En dat minstens 30 seconden lang. Ik verontschuldig me en zeg dat we hebben besloten te wisselen. ‘Well, that is your choice’.

Op zoek naar een plaatsje. Alles plakt en ruikt nogal.

Het eten is echt gruwelujk om te zien. Gevangniseten uit films. 2 dikke brokken langzaam gegaarde kip in rode saus, maar qua smaak verrassend te doen. Die beans en rice is en grijze drapperige emulsie en smaakt naar iets van een hele slecht gelukte chili. Maar met een blikje Dr. Pepper goed te doen. We gingen voor rootbeer, voor de hele experience, maar dat was op.

Overal hangen foto’s van ‘The Man at Dixie’s’, dat is mr. Dixie. Hebben ze ook bumperstickers van bij de kassa: ‘I’ve seen the man at Dixie’s’. Wij hebben pech, hij is er niet, maar als hij er zou zijn zou hij een ronde doen met een pan vol te scherpe saus voor over je vlees. Wat je hoe dan ook eigenijk niet wilt. Verder hangen overal met knopspelden volgeprikte kaarten met bakjes erbij als uitnodiging om ook te prikken waar wij vandaan komen. Meppel was nog niet bezet. Nu wel.

Na Dixies, koffie bij de familie Hoek, spelen met de kids en door naar de volgende afspraak bij Msoft, nadat ik eerst mijn veters weer los moest maken, zucht…: de divisies Office en Windows. Best maf om met de mensen te zitten die verantwoordelijk zijn voor software waar 95% van de wereld mee werkt. Goede meeting.

Vrijdag op het programma: 2 of mogelijk 3 afspraken met weer andre divisies van Msoft en einde dag borrelen bij Artefact. Zaterdag heb ik nog een dinner/drinks geregeld met de ‘experience specialist’ van T-Mobile USA. Als Marcel dan gaat snowboarden, duik ik Seattle in.

Dag 3: Meetings en verkennen
Vandaag, zaterdag. Gisteren weer in slaap gevallen, maar schrok wakker van een sms van Marcel dat hij 15 min later was. Turbo gedouched, gepakt en daarna de auto in. Bij een espresso drive through een double latte met croissant gehad (brr, een drassig, rond als een donut, vermond als croissant broodje en een plak vlees, een cirkelvormige plak ei en dikke plak kaas – it’s delicious! Brr. Eigenlijk dus een hamburger…).

Opnieuw op weg naar Msoft. 3 afspraken in totaal. Eerste twee waren erg leuk en interessant, derde is nog even afwachten. De tweede afspraak werd tevens lunch. Een La Place, met eten uit alle continenten. Dus sushi. Daarna opnieuw naar de Company Store. Waren we al geweest om software te kopen voor de studio, maar er is een nieuwe versie Office uit en die zou er zijn. Was er niet. Maar doen we dat later wel via Tjeerd. Qua software scheelt dat 5 tot 7 keer de retailprijs dus door alleen al de noodzakelijke software updates die we moeten doen te kopen in de VS vliegen we al voor niets.

Op naar Seattle, naar de mannen van Artefact. Bieren en slap ouwehoeren. Daarna de bar in, maar de Artefacters haken al redelijk snel af. Dus met Tjeerd en Marcel op zoek naar eten. Eindigen vlakbij Pike Place Market in downtown Seattle.

Straks maar even verkennen als ik Seattle in ga, beetje afhankelijk van wat de plannen zijn voor vandaag. Vanavond eten met T-Mobile mensen, waarschijnlijk bij La Spiga op Capitol Hill, grungegebied, mannen met tattoos en plek waar Pearl Jam is geboren naar het schijnt.

When you think of Athens, you think of ancient history, monuments, the Acropolis, holiday and all that good stuff. Well, it wasn’t any of that. The long version: …,staat HQ Amsterdam > cab to Schiphol > plane > taxi > hotel > work on and finish presentation till the sun came up > taxi > 4 hour meeting > taxi > hotel > work on other work for next day in Amsterdam again > eat (and we actually had a couple of hours for this, wow) > hotel > taxi > airport > plane > Schiphol Airport at 7am > taxi > …,staat HQ and then the rest of the day. Good thing was though, all those buildings and transportation were airconditioned, since in was 40°+C.

It was great. Mostly thanks to René.

No more words here, let the images do the talking.

More photo’s here.