De 2009 editie van Mastermundo heeft een indrukwekkende titel: World’s First Flashmob Open Air Rock Orchestra Spectacle. Een hele mond vol dus. Maar zo druk als de titel is, zo relaxed is het spektakel zelf. De bedoeling is dat er in de middag van 26 september een jamsessie plaatsvindt in de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunst die zal dienen als oefening voor het optreden van die avond op het Spuiplein. De wereldberoemde Israëlische dirigent Itay Talgam zal het geheel leiding geven. Een unieke kans dus om met een ware artiest samen te werken. Meerdere sprekers, dansers, artiesten van alle genres (klassiek tot hiphop), kunstenaars en dj’s zullen aanwezig zijn om de show invulling te geven.

We spraken kort met Rene ten Brink van Mastermundo over wat hij verwacht van de jamsessie en de meewerkende artiesten. “Ik hoop dat we gewoon een leuke dag hebben en dat mensen lekker meedoen. De weg die we afleggen is belangrijker dan het eindpunt. En dat we ook echt kunnen leren van elkaar. Er zullen veel sprekers zijn, waaronder leerlingen van de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunst.” Het idee van de jamsessie is eigenlijk uit het niets ontstaan. Vorig jaar sprak bedenker Marcel Kampman met Itay Talgam en zo ging het balletje rollen. “Itay was helemaal enthousiast over het idee en hij kwam zelf ook met ideeën. Tussen vorig jaar en dit jaar is onderweg het idee tot stand gekomen.” Het belangrijkste aspect van de samenkomst? “Dat we een hoop fun hebben met een hoop mensen.” Het thema van de jamsessie is improvisatie en iedereen mag meedoen.

Twee keer eerder waren de Texelse Boy tastbaar. De bands Alamo Race Track en Kamino traden op onder dezelfde naam. Maar Lowlands 2005 is de eerste echte persoonlijke live-performance van Texelse Boys-ouders Marcel Kampman en Frederik Nysingh. Niet dat ze op het podium staan. Hun act is het podium. Of nee, eigenlijk is het een klein festival binnen het festival. Overdag vooral voor de actieve creatievelingen, later op de dag meer voor de passieve genieter. Dus met de lunch ringtones maken, of complete nummers op gameboys, meeschrijven met de sms-roman, animatievideo’s, of door een virtuele omgeving crossen met vier andere bezoekers achter het stuur. En na je avondpannekoek lekker stuiteren op Donna Summer of een Spaans Magazine performance. Heb je al een idee?

“Dat maakt niet uit. Mijn vriendin begint het ook nu pas langzaam te begrijpen. Ik heb zelf trouwens ook geen idee wat die Spanjaarden zometeen gaan doen op het podium. Ik weet alleen dat ze hele mooie dingen maken, dus ze doen zeker iets goeds. Maar of het publiek het kan begrijpen, ik weet het niet.” Dat maakt ook niet uit, vindt Kampman. Begrip is geen wens van het creatieve brein achter het concept. Mooie dingen maken. Punt.

Ook mooie dingen huren trouwens. Neem nou de schotel op het dak van zijn speeltuin. “Die is nog van een Bon Jovi-tour. En die grote antenne is de cocktailprikker van U2’s popmart tour.” Nee, Bono en Bon zijn geen lid van het collectief dat Texelse Boys is. Maar dat Kampman die attributen heeft weten te ritselen typeert hem. “We hadden het over de aankleding. Met producers van Mojo. Ze keken naar elkaar, een vragende blik werd positief beantwoord zonder een woord te wisselen en de schotel was feitelijk geregeld.” Het Texelse Boys-gevoel ten voeten uit.

Kampman doet heel stoer als je hem vraagt of een droom is uitgekomen: “Het voelt meer als een afgevinkt dingetje op mijn lijst van wilde ideeen.” Maar zie je hem rennen in zijn speeltuin, de twinkeling in zijn ogen als hij vertelt over de host die de drank zo goed doet en de catering die zo goed is voor de zeventig mensen die dit weekend werken als Texelse Boy, dan weet je het: hij is gelukkig, blij, voldaan.

Hij geeft toe, het is niet de hele dag vol. Maar dat hoeft ook niet. Zelf muziek maken op de gameboy, het was weggelegd voor slechts tachtig mensen dit weekend. Kampman: “We hebben het overwogen, iets groots doen. Maar dan wordt het al snel lullig. Liever tachtig mensen die echt iets kunnen doen, dan vijftienhonderd die drie minuten spelen met een frutsel die je op een techniekbeurs gratis kunt krijgen.”

En volgend jaar? Kampman: “Het mag niet die keet met die stekkers worden. Het moet amorf blijven. Als het voorspelbaar wordt, mag de stekker er van mij uit.” Toch wil hij de Texelse Boys Playground niet zien als een eenmalig project. Sterker nog, een Mojo-medewerker gaf hem al een gekscherende hint op voortzetting met de opmerking: “Die tas kunnen we in drie jaar wel afschrijven.”

Maar voor hij daar harde uitspraken over doet, wil hij eerst een ander projectje afvinken: “Ik heb net een huis gekocht in Meppel en daar moet nog wel het een en ander aan gebeuren.” Of het bed van Madonna’s Blond Ambition-tour nog voorkomt in dat project, is onduidelijk.

De tijdens Lowlands geschreven sms-roman kun je binnenkort online lezen.

Het is de primeur op Lowlands: de Ringtone Machine. Dat is een apparaat waarmee de festivalganger zijn eigen ringtone kan maken. Nou ja, niet helemaal van zichzelf, maar samengesteld uit samples van onder andere Funckarma, Acid Junkies en David Gilmour Girls.

“Iedere band of artiest levert minimaal veertig samples,” legt Theo Andriessen van initiatiefnemer Ringtone Society uit. “De fragmenten zijn speciaal hiervoor gemaakt en op zo’n manier dat alles bij elkaar past.” Dus elke baslijn, drumpartij en zanglijn van bijvoorbeeld Funckarma kunnen met elkaar in één ringtone, zonder dat het raar of vals klinkt. “Als lego dat je op elkaar klikt,” vergelijkt Andriessen.

In de machine komt een grote database met samples. De bedoeling is dat die ook na Lowlands nog zal uitbreiden. “Artiesten zien dit als een uitdaging,” zegt Andriessen. “Het is een nieuw muzikaal medium voor een soort ultrakorte composities.”

Op Lowlands wordt de Ringtone Machine voor het eerst in het openbaar gebruikt. “Het is nog wat experimenteel allemaal,” zegt Andriessen. “Maar is de machine een succes, dan gaan we kijken naar andere manieren van exploitatie.” De artiesten zetten hun samples op een cd, voorlopig krijgen ze daar één bedrag voor. “Wanneer de machine in elke friettent en huiskamer te vinden is, gaan we opnieuw met de bands praten.”

Behalve festivalgangers kunnen ook artiesten een eigen ringtone opnemen. In de Playground wordt een studio ingericht waar een band of artiest zijn ringtone ter plekke inspeelt. De beltonen kun je tijdens en na Lowlands downloaden. Het is nog niet zeker welke artiesten hier aan mee gaan doen. Andriessen: “Waarschijnlijk gaan we die dagen zelf mensen ronselen.”

De liveringtones kosten negentig eurocent per download en worden in het assortiment van de Ringtone Society opgenomen. De Ringtone Machine is wel gratis te gebruiken tijdens het festival.

Play ducks in case of no signal. In case of emergency, like the signal gets lost during live broadcasts, this movie will be played at 3voor12TV. Clip has no audio.

Director Marcel Kampman
Animation & artwork Marcel Kampman
Camera Marcel Kampman
Cast Ducks

Ident for 3voor12TV, made on a copymachine.

Animation & artwork Marcel Kampman
Music Gideon Nagtegaal

Leader announcing the music video of the week for 3voor12TV.

Director Marcel Kampman
Actor Mathijn de Zwaan
Animation & artwork Marcel Kampman
Camera Marcel Kampman
Music Mathijn on clipper

Overdag werkt de achtentwintigjarige Kampman bij een ontwerpbureau in Amsterdam. Daar maakt hij naast websites en huisstijlen ook ‘corporate dingen’. “Maar ik werk ook veel voor culturele instellingen. Die balans is heel belangrijk.”

Van jongs af aan was Marcel creatief bezig. Hij had al snel een eigen visie. “Terwijl de meesten in mijn klas nog sprietpoppetjes tekenden werkte ik met geometrischachtige sjablonen. Dat is toch vreemd voor iemand van zeven.” Later op de middelbare school tekende hij voornamelijk vogeltjes.

De droom die Marcel koesterde was een eigen kledingwinkel in Parijs. Daarom wilde hij Frans in zijn vakkenpakket. Toen bleek dat hij zou blijven zitten vanwege een slecht cijfer voor zijn geliefde taal, wisselde hij Frans met tekenen en ging alsnog over. “Toen dacht ik: Oké, dan heb ik vanaf nu een legitieme reden om met kunst bezig te zijn.”

Pa Kampman werd door een hersenvliesontsteking op jonge leeftijd doof. Hij heeft altijd als letterzetter gewerkt. “Hij is een lay-out man, eigenlijk net als ik.” Marcels oudere broer was altijd met muziek bezig. Hij kocht veel muziek en was een groot REM-fan. Marcel zelf had een brede muzikale smaak. “Ik vond alles wel leuk. Vaak had ik gewoon de radio aanstaan. Maar meestal luisterde ik naar singer-songwrites. Daar kun je lekker rustig bij werken.”

Onlangs was het werk van Marcel op televisie bij de VPRO te zien. Zijn vader wilde niet tot half elf opblijven om de uitzending te zien. “Toen ik aanbood dat hij de uitzending op mijn laptop kon kijken wilde hij dat niet. Hij is bang voor die techniek. Dat leverde wel een fikse ruzie op.”

Er lijkt weinig verandering in het leven van de Texelse Boy. Marcel woont nog altijd in Meppel en iedere dag reist hij van Amsterdam naar huis met de trein. “Dat is helemaal niet erg. Mijn ouders rijden geen auto en vroeger gingen wij altijd met de trein op vakantie.” Op de middelbare school leerde hij zijn vriendin kennen. Dat was dertien jaar geleden. “Soms rijden we door Meppel op de mountainbike en dan komen we een oude leraar tegen. Die zeggen dan meestal: Wow! Zijn jullie nog steeds bij elkaar?”