Stukje terug in de tijd. Woensdag 3 januari belde Frederik mij op. Of ik het al gehoord had van Bas. Wat gehoord van Bas. Ik dacht dat het om prijzen ging, dan hij iets nieuws was gaan doen, of wat dan ook. Dat soort dingen schoten door mijn hoofd. ‘Nee, dat hij is overleden’. Zoals wel vaker dacht ik dat Fred me liep te fucken. Maar hier fuck je niet over. Hoe dan ook, het kwam aan en ook niet. Onmogelijk. Niet Bas. Doe een tante die ik nooit zie of spreek, maar niet Bas. De tijd stopte, licht ging uit. Heb anderhalf uur op de bank gezeten, flitsen door mijn hoofd. Bas in 10 seconden. Herinneringen maken nieuwe wakker en na anderhalf uur kortsluiting en keihard janken. Ik had geen idee wat ik er mee moest of naar wie of wat dan ook, maar moest iemand spreken. Jochem gebeld. Ik werkte toen in Delft, woon in Meppel dus had het idee dat ik dan wel de laatste was die het hoorde. Nee dus. Zou het dan toch niet… LST bellen. Toch wel.

Bas is zonder meer een van de weinige mensen die ik heb ontmoet en ken die me echt geraakt heeft, waar ik beter door kon worden, niet alleen qua werk. Die onvoorwaardelijke passie, drive, betrokkenheid, geinteresseerdheid, alles. Hij veel meer dan ik naar hem. Hij was daar gewoon veel beter in en dat hoop ik te worden. Kan hij me niet meer leren, dus zal ook een kleine Bas in me houden die daar op gaat letten. Voorbeeld, ik was een maand geleden ofzo op zoek naar een lousy plaatje. Wist dat Bas dat plaatje had wegens affiches die hij voor Amsterdam gemaakt heeft. Kon hij niet vinden, maar zou zoeken. Krijg ik ze een week later alsnog in de mail. Klinkt misschien stom als voorbeeld, maar ik zou het al lang zijn vergeten. Zelfde telefoontje dat ik hem om dat plaatje belde, zijn herhaaldelijke opmerking dat we hoe dan ook ooit eens samen de wereld zouden gaan veroveren. Hoe dan ook, dat was onontkoombaar. Het moest en zou gebeuren.

Sinds dat we elkaar hebben ontmoet hebben we altijd contact gehad. Echt heel bijzonder. Kwam langs voor Texelse Boys. Had hem gemaild om lid te worden, waarop iedereen gewoon ja of nee mailde, maar Bas moest en zou afspreken. Heb ik verteld over Texelse Boys en gelijk dat gesprek kregen we het over ik misschien iets bij LST. Weg bij het bureau waar ik werkte, daar werken/partner worden. Daarna gelijk ingehaakt bij lopende projecten.

Een van de warmste herinneringen heb ik aan Dommelsch. Helaas niet binnengehengeld, maar wat hebben we een immense lol gehad en schijtgoed werk gemaakt. Fuck de foamboards voor presentaties, een heuse band die 4 nieuwe nummers stonden te rocken, echt anders en vernieuwd alleen de wereld nog niet altijd klaar voor. Dat we dat niet gekregen hebben, homo’s! Wat we hadden was goed, maar pingpongend heen en weer werd monsterlijk. Heb dat sindsdien nog niet vaak weer zo meegemaakt.

Dan samen? We hebben wel een jaar lang geheen-en-weerd. Ik wilde wel, maar had wel wat voorbehouden, maar die hadden te maken met wat misstapjes in het verleden. Bas was al die tijd onvoorwaardelijk. ‘Kappen man bij die homo’s’. ‘Gaan we dat overschatte Kesselskramer eens van de kaart duwen, hebben de beste tijd toch al gehad.’ ‘Bel me ff als je weer weg bent bij die nerds.’ Een flard van mijn herinneringen. Engste was eigenlijk de gelijkenis. Zelfde werk, zelfde leeftijd ongeveer, kindje. Brrr. Mis je man, je eindeloze energie, passie, creativiteit en de rest.